Nytt år, nytt mål

I dag fyller eg tjue år. To ukjende, fire hender, eit par desennium. Kva skal eg gjere med dét?

Til 17-årsdagen min hadde eg eit nyttårsforsett om å byte ut den skriftlege (meir eller mindre ugjennomtenkte) bokmålsstemma mi med nynorsk, men det var ikkje så lett, det. Heilt sidan eg på barneskulen fann ut at det gjekk an å bruke fritida si på The Sims-forum, har eg brukt bokmål og dialekt (som langt ifrå er som nynorsk for meg) i personlege ytringar, og nynorsk vart atterhalde til fagprega tekstar og skuleoppgåver. Men nå har eg hatt dårleg samvit i minst tre år, og det er på tide å gi omveltinga eit nytt forsøk. Det er litt som å byte dialekt. Det er ikkje umogleg, men det er rart og uvant. Dessutan er eg lei av å vere hyklarsk støttemedlem i Norsk Målungdom, for eg vil gjerne engasjere meg der. (Ei natt drøymde eg at eg var på mi første målungdomssamling, og der var det nokon som oppdaga twitterprofilen min. I frykt for å bli avslørt og utstøytt som bokmålbrukar måtte eg stikke og gøyme meg.)

Det er ikkje til å komme unna at sjølv om eg føler meg nokså stødig i nynorsk, så ligg det meg meir naturleg å skrive bokmål, men med litt tilvenning går det seg nok til. Eg vil rett og slett bli ein nynorskbrukar. Med dette sagt kjem nokre avsluttande, Arne Næss-siterte ord for dette innleiiande innlegget: Det er aldri skam å snu.